14 . « يُنادُونَهُمْ أَلَمْ نَكُنْ مَعَكُمْ قالُوا بَلى وَلكِنَّكُمْ فَتَنْتُمْ أَنْفُسَكُمْ وَتَرَبَّصْتُمْ وَارْتَبْتُمْ وَغَرَّتْكُمُ الأَمانِيُّ حَتّى جاءَ أَمْرُ اللَّهِ وَغَرَّكُمْ بِاللَّهِ الغَرُورُ » ؛ در اين هنگام منافقان مؤمنان را ندا مىكنند كه مگر ما با شما در ( دنيا ) نبوديم ؛ ( چرا سرانجام كار ما دوتا شد ) . مؤمنان پاسخ مىدهند : آرى چنين است ولى شما خود را ( به سبب نفاق ) به هلاكت افكنديد و با حالت انتظار و تذبذب به سر برديد و در دين خود ترديد نموديد و آرزوها شما را فريب داد ، تا آن جا كه فرمان خدا ( مرگ ) فرا رسيد و ( شيطان ) فريبنده‌اى شما را فريب داد . 15 . « فَالْيَوْمَ لا يُؤْخَذُ مِنْكُمْ فِدْيَةٌ وَلا مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مأْواكُمُ النّارُ هِىَ مَوْلاكُمْ وَبِئْسَ المَصِيرُ » ؛ امروز ديگر نه از شما و نه از كافران عوض پذيرفته نمىشود ، جايگاه شما دوزخ و شايستهء شماست و بسيار جايگاه بدى است . آن چه را آيه‌هاى فوق بيان مىكند در حقيقت ، دورنما و شبحى است از يك سلسله حقايق جهان جاويدان و تا انسان آن حقايق را مشاهده نكند ، هرگز به حقيقت اين معانى پى نخواهد برد ، بلكه از خود خواهد پرسيد اين صحنهء عظيم ، چه صحنهء بزرگى است كه اولين و آخرين در آن جا گرد مىآيند ؟ چگونه وجود افرادِ باايمان به صورت يك منبع نور در مىآيد ؟ ! و اين ديوار عظيم كه دو دسته را از هم جدا مىسازد ، چه ديوارى است ؟ و چگونه يك طرف آن عذاب و درون آن رحمت است ؟ ! و طرز مكالمه اين دو دسته چطور است ؟ اين‌ها يك سلسله پرسش‌هايى است كه در موقع مطالعه اين آيات